Help! Waarom vind ik de juiste man niet? Mijn zoektocht naar liefde in Nederland

‘Waarom lukt het me nou nooit om de juiste man te vinden?’ Mijn stem trilt als ik het uitspreek, terwijl ik met mijn moeder aan de keukentafel zit. De regen tikt tegen het raam van ons rijtjeshuis in Amersfoort en de geur van verse koffie vult de kamer. Mijn moeder kijkt me aan, haar ogen vol medelijden, maar ook met een vleugje ongeduld. ‘Sanne, je moet niet zo hard voor jezelf zijn. Je bent pas dertig, het komt vanzelf wel goed.’

Maar ik geloof haar niet meer. Niet na al die avonden alleen op de bank, met Netflix als enige gezelschap. Niet na weer een mislukte date via Tinder, waar de gesprekken altijd hetzelfde lijken te verlopen. ‘Wat doe je voor werk?’, ‘Wat zijn je hobby’s?’, en dan die ongemakkelijke stilte als blijkt dat we eigenlijk niets gemeen hebben. Of erger nog: als hij na één drankje al begint over zijn ex-vriendin, of over hoe hij ‘eigenlijk niet op zoek is naar iets serieus’.

Mijn beste vriendin, Marieke, zegt altijd dat ik te kieskeurig ben. ‘Je verwacht te veel, San. Niemand is perfect. Misschien moet je gewoon eens iemand een kans geven die niet meteen alles heeft wat je zoekt.’ Maar hoe doe je dat, als je hart steeds weer teleurgesteld wordt? Als je na elke date thuiskomt met het gevoel dat je weer gefaald hebt?

Vorige week nog. Ik had afgesproken met Bas, een aardige jongen uit Utrecht. We hadden leuk gechat, hij leek grappig en geïnteresseerd. Maar toen we elkaar ontmoetten in dat hippe koffietentje aan de Oudegracht, voelde ik het meteen: geen klik. Hij praatte vooral over zichzelf, over zijn werk als consultant en zijn plannen om ooit een huis in Spanje te kopen. Ik probeerde te luisteren, maar mijn gedachten dwaalden af. Waarom voel ik me altijd zo anders? Waarom lijkt het alsof iedereen om me heen wél de liefde vindt, terwijl ik alleen maar verder afdwaal?

‘Misschien moet je gewoon even pauze nemen van het daten,’ zegt mijn moeder zacht. Maar ik weet dat ze zich zorgen maakt. Ze wil kleinkinderen, dat heeft ze nooit onder stoelen of banken gestoken. Mijn zusje, Anne, is twee jaar jonger en al verloofd. Haar bruiloft is over drie maanden en ik voel de druk steeds meer toenemen. Op familiefeestjes krijg ik altijd dezelfde vragen: ‘En, Sanne, heb je al iemand gevonden?’ of ‘Wanneer is het jouw beurt?’

Soms wil ik gewoon schreeuwen: ‘Laat me met rust! Ik doe mijn best, maar het lukt gewoon niet!’ Maar ik glimlach altijd beleefd, maak een grapje, en slik de pijn weg. Want wie wil er nou toegeven dat ze zich eenzaam voelt? Dat ze bang is om altijd alleen te blijven?

Op een avond, als ik weer alleen thuis ben, besluit ik mijn hart te luchten bij Marieke. We zitten samen op de bank, een fles wijn tussen ons in. ‘Weet je,’ begin ik, ‘soms denk ik dat er iets mis is met mij. Dat ik gewoon niet gemaakt ben voor de liefde.’ Marieke schudt haar hoofd. ‘Dat is onzin, San. Je bent lief, slim, grappig… Je hebt gewoon pech gehad. Misschien moet je het gewoon eens anders aanpakken. Ga eens naar een speeddate, of probeer een andere app. Of ga gewoon eens alleen naar een feestje, wie weet wie je daar tegenkomt?’

Ik zucht. ‘Ik heb het allemaal al geprobeerd. En elke keer loop ik tegen dezelfde dingen aan. Mannen die niet weten wat ze willen, of die alleen maar uit zijn op een avontuurtje. Of mannen die zo onzeker zijn dat ze zich achter stoer gedrag verschuilen. Ik wil gewoon iemand die écht is. Iemand die me ziet, die me begrijpt. Is dat nou zo veel gevraagd?’

De weken gaan voorbij en ik probeer mezelf te herpakken. Ik schrijf me in voor een yogacursus, ga vaker wandelen in het bos, probeer nieuwe hobby’s. Maar de leegte blijft. Op een dag krijg ik een berichtje van een oude bekende, Jeroen, die ik nog ken van de middelbare school. ‘Hey Sanne, lang niet gesproken! Zin om eens bij te praten?’

Mijn hart maakt een sprongetje. Misschien is dit het dan? Misschien moet ik het verleden een kans geven? We spreken af in een café in het centrum. Het gesprek is gezellig, vertrouwd. Maar na een uur merk ik dat Jeroen vooral wil praten over zijn scheiding en zijn problemen met zijn ex. Ik luister, probeer begripvol te zijn, maar voel de hoop langzaam wegglijden. We nemen afscheid met een ongemakkelijke knuffel. ‘We bellen,’ zegt hij. Maar ik weet dat het niet meer wordt dan dit.

Thuis staar ik naar het plafond. Waarom lukt het me niet? Wat doe ik verkeerd? Ik denk aan mijn vader, die altijd zei: ‘Je moet niet zoeken, Sanne. De liefde vindt jou wel.’ Maar wat als de liefde mij niet wil vinden? Wat als ik gewoon niet goed genoeg ben?

Op een zondagmiddag, tijdens een familiediner, barst de bom. Mijn oma vraagt voor de zoveelste keer wanneer ik nou eens een leuke man meebreng. Ik voel de tranen prikken en sta abrupt op. ‘Misschien moet iedereen zich gewoon eens met zijn eigen leven bemoeien!’ roep ik, voordat ik de kamer uit storm. In de gang hoor ik gefluister, mijn moeder die probeert te sussen. Maar ik kan het niet meer aan. De druk, de verwachtingen, het gevoel dat ik tekortschiet.

Later die avond belt mijn zusje. ‘San, maak je niet druk om wat oma zegt. Iedereen vindt wel iemand, op zijn eigen tijd. Jij ook. Echt waar.’ Maar haar woorden klinken hol. Zij heeft haar geluk al gevonden. Ik voel me alleen, verloren.

Toch geef ik niet op. Ik besluit een tijdje te stoppen met daten en me te richten op mezelf. Ik ga op reis naar Texel, alleen. Op het strand, met de wind in mijn haren, voel ik voor het eerst in lange tijd rust. Misschien moet ik leren om mezelf genoeg te vinden, voordat ik iemand anders toelaat. Misschien is dat wel de sleutel.

Maar toch, als ik ’s avonds in mijn eentje in het hotelbed lig, voel ik de leegte weer. De hoop, de twijfel, de angst dat het nooit zal lukken. Ik vraag me af: Ben ik de enige die zich zo voelt? Of zijn er meer vrouwen zoals ik, die zich afvragen of de liefde ooit nog op hun pad komt?

Wat denken jullie? Moet ik blijven zoeken, of het juist loslaten? Hoe hebben jullie de liefde gevonden? Ik ben benieuwd naar jullie verhalen.