Ik ben Linda, en tot een paar maanden geleden dacht ik dat ik gewoon een lastige schoonmoeder was. Alles veranderde toen ik een oude, stinkende reu vond bij het hondenuitlaatveldje achter ons flat. Door hem werd ik tot drie onomkeerbare keuzes gedwongen: mijn zoon confronteren, verhuizen, en uiteindelijk voor het eerst in jaren een eigen leven opbouwen.
Ik stond op het natte stoepje in Rotterdam, bloedsporen in het grind, mijn hand krampachtig om de riem van een trillende vuilnisbak-hond. Ik was net verhuisd na mijn scheiding, vol schuldgevoel, toen deze hond uit de trappenhal me dwong stil te staan bij alles waar ik voor wegvluchtte. Wat begon als overleven in stilte, werd een kettingreactie van keuzes die mijn leven onherroepelijk veranderden.
Het was een stormachtige middag toen ik voor het eerst bloed op de vacht van Max vond. Die hond, die ik uit pure eenzaamheid had geadopteerd na mijn vaders dood, zou mijn leven op een manier veranderen die ik nooit had voorzien. Nooit had ik gedacht dat door hem oude wonden open zouden gaan, maar zonder hem was ik waarschijnlijk nooit verder gekomen dan bittere spijt.