Ik dacht altijd dat onze vriendengroep ons veilige huis was, vooral nu we ouder worden. Toen mijn man zonder overleg iemand van zijn hobbyclub uitnodigde voor ons vaste etentje, voelde ik me niet alleen verraden maar ook buitengesloten. Ik moest erkennen dat ik niet alleen bang was voor een vreemde aan tafel, maar ook voor een leven waarin niets meer verandert.
Ik vertel hoe ik na veertig jaar vaste vrijdagavonden met dezelfde vriendengroep merkte dat ik geen lucht meer kreeg. Toen ik zelf een weekend met oude én nieuwe kennissen organiseerde, zag mijn man dat als verraad. Ik vraag me nog steeds af of ik onze vriendschappen heb beschadigd, of eindelijk ben opgehouden mezelf weg te cijferen.
Ik dacht altijd dat Kees en Anja familie voor ons waren, tot Kees na zijn pensioen wilde dat alles om zijn nieuwe hobby draaide. Ik zag hoe mijn man Henk steeds stiller werd terwijl onze vrije tijd werd ingevuld zonder dat iemand het vroeg. Toen ik eindelijk nee zei tegen een reis die alleen voor Kees bedoeld was, stond onze vriendschap van dertig jaar op het spel.