Die ochtend in Utrecht trok ik een natte, trillende hond uit de gracht, terwijl mijn handen bloedden van de scherpe stenen. Ik wist niet dat deze ontmoeting me zou dwingen mijn oude wrok tegenover mijn broer onder ogen te zien, mijn baan in de thuiszorg op te zeggen, en uiteindelijk mijn kleine appartement te verlaten. Ik was er kapot van, maar zonder deze eigenwijze mongrel had ik nooit het lef gehad om opnieuw te beginnen.