Na veertig jaar vriendschap vroegen onze beste vrienden of wij hun leven wilden overnemen — en ineens stond ons pensioen op het spel
Ik dacht dat die middag gewoon een kop koffie zou worden, tot Kees met trillende handen zei dat hij wilde dat wij hun steun en toeverlaat werden tot het einde. Ik voelde mijn hart breken, omdat ik wist hoeveel wij voor hen betekenden, maar ook hoeveel Jan en ik net hadden opgegeven om eindelijk een beetje rust te vinden. Sindsdien leef ik tussen loyaliteit en schuld, en ik weet nog steeds niet of liefde alles van je mag vragen.