Het was Loes die me vond, niet andersom, op het moment dat ik niet meer wist of ik nog iemand verdiende. Door haar harige lijf en doordringende ogen werd ik gedwongen mijn eenzaamheid én schuldgevoel onder ogen te zien. Drie beslissingen kan ik nooit meer terugdraaien – en zonder Loes had ik ze nooit durven nemen.
Ik stond midden op station Haarlem met het riem van Bram nog in mijn trillende hand. Er was bloed op zijn vacht, en mensen keken al op hun telefoons om het incident te filmen of de politie te bellen. Mijn hoofd tolde van schuld, angst en de herinneringen aan het moment waarop ik alles verloor – én alles vond.
Alles veranderde de avond dat ik met bloed aan mijn handen in het trappenhuis stond, de oude mongrel van de buurvrouw trillend naast me. Mijn zoon Mantas gleed weg in de schulden, maar het was die hond die me dwong om op te staan en niet alleen voor mezelf te vechten. Deze hond bracht me terug naar het leven, zelfs toen ik mijn eigen kind niet meer kon bereiken.