Na dertig jaar zorg voor anderen wil Anneliese eindelijk rust, maar haar man en dochter eisen dat ze haar huis en mentale ruimte opoffert voor de familie. Is het egoïstisch om je eigen grenzen te bewaken, of weegt de nood van je kinderen altijd zwaarder?
Een droomhuis voor de oude dag klinkt perfect, maar voor Annelies voelt het als een ultimatum. Terwijl haar man en beste vrienden aandringen op een gezamenlijk project, vecht zij voor haar eigen autonomie en herinneringen. Kan een vriendschap overleven als de prijs voor saamhorigheid het opgeven van je eigen thuis is?
Wat doe je als je droomhuis verandert in een slagveld? De spanning tussen mijn man en onze volwassen zoon is onhoudbaar geworden nu de deadline voor zijn vertrek nadert. Ik zit verscheurd tussen de rust die mijn man verdient en de angst van mijn zoon voor de buitenwereld. Is het hard om hem nu op straat te zetten, of is het juist de enige manier om hem te helpen?