Stałam w kuchni, patrzyłam na stertę naczyń i czułam, że jeśli jeszcze raz usłyszę „przecież siedzisz w domu”, to po prostu pęknę. Przez lata robiłam wszystko dla rodziny, a mój mąż traktował to jak powietrze — coś, co po prostu jest i nie wymaga ani słowa wdzięczności. Kiedy przestałam sprzątać, gotować i prać, w naszym domu wybuchła wojna, ale dopiero wtedy usłyszeliśmy się naprawdę.