Ik ben 67 en ik ken mijn beste vriend en zijn vrouw al langer dan sommige familieleden. Nu we allemaal met pensioen zijn, wilden we samen reizen, maar geld bleek iets te veranderen wat ik altijd als gelijkwaardig had gezien. Ik weet nog steeds niet of ik te trots ben geweest of dat zij niet begrijpen wat hun gebaar met mij deed.
Na veertig jaar onafscheidelijk zijn, kiest hij voor zijn eigen droom in plaats van de gezamenlijke cruise. Is het egoïstisch om jezelf te vinden, of is een vriendschap die geen persoonlijke groei toelaat eigenlijk een gouden kooi?
Mijn man is volledig ingestort door uitputting, maar onze beste vrienden verwachten dat we meedoen aan een luxe cruise. Ik lieg constant om de schijn op te houden, maar nu staat de deadline voor het boeken voor mijn neus. Kies ik voor de vriendschap van dertig jaar of voor de gezondheid van mijn man?