Ik dacht altijd dat ik als moeder zou weten wat ik moest doen als mijn kind in nood kwam. Nu mijn dochter met een burn-out haar huur niet meer kan opbrengen, botst mijn behoefte om haar dichtbij te houden met de rust waar mijn man na zijn werkende leven zo naar verlangt. Ik merk dat ik niet alleen bang ben om haar tekort te doen, maar ook om mijn huwelijk op het spel te zetten.
Ik woon al ruim dertig jaar met mijn man in een jaren-dertigwoning in een dorp onder Groningen, maar de kou en het werk beginnen me steeds meer op te breken. Ik wil ons huis isoleren en na de zomer minder gaan werken om eindelijk serieus te schilderen, terwijl hij juist bang is dat ik alles wat vertrouwd is overhoop haal. Toen ik zelf een aannemer belde, bleek het ineens niet alleen over muren en geld te gaan.
Ik dacht dat mijn pensioen eindelijk stilte zou brengen, een plek waar ik kon schilderen en weer even alleen mezelf kon zijn. Maar toen mijn man zonder overleg een moestuin begon naast mijn atelier, voelde het alsof zelfs mijn laatste stukje rust werd afgepakt. Ik hield van hem, maar op een dag stond ik met trillende handen een grens te trekken in onze eigen tuin.
Mijn wereld stortte in toen ik ontdekte dat Mark, mijn man, een tweede gezin in Groningen had. In mijn zoektocht naar antwoorden ontmoette ik de andere vrouw, die net zo verraden was als ik. Samen stonden we voor een onmogelijke keuze: wraak nemen of opnieuw beginnen.