Ik legde het huurcontract op tafel en mijn man van zestig jaar zei: ‘Als je tekent, loop je niet alleen weg uit dit huis, maar ook bij mij vandaan’

Ik zat ineens tegenover de man met wie ik bijna mijn hele leven heb gedeeld, terwijl een simpel huurcontract voelde als een mes tussen ons in. Ik wilde voor het eerst kiezen voor mijn eigen ruimte, mijn kunst en een ander ritme, maar hij hoorde alleen dat ik hem verliet. Ik hou van hem, nog steeds, en juist daarom doet het zo’n pijn dat we nu tegenover elkaar staan alsof één van ons fout moet zijn.

Ik ben klaar met de dictatuur van Gerda

Na veertig jaar is de maat vol voor Annelies. Ze weigert nog langer een figurant te zijn in de vakanties die door één dominante vriendin worden bepaald, maar haar man kiest voor de weg van de minste weerstand. Kan een vriendschap overleven als de waarheid eindelijk op tafel komt, of is de harmonie in de groep slechts een illusie?

Wanneer is loyaliteit aan een vriendschap eigenlijk zelfopoffering?

Veertig jaar vriendschap, maar nu voelt het als een gevangenis. Terwijl Simone alles bepaalt en Robert wegkijkt, vraagt Margot zich af waar de grens ligt tussen loyaliteit en jezelf volledig wegcijferen. Gaat ze mee aan de eisen van anderen of kiest ze voor haar eigenwaarde, zelfs als dat een levenslange band kan verbreken?