Op een miezerige ochtend, terwijl ik met trillende handen bloed van Bikkels oor veegde, besefte ik hoe alles was veranderd sinds het testament. Mijn moeder, ooit mijn veilige haven, bleek de bron van mijn diepste pijn toen ik ontdekte dat ze het huis en spaargeld had verduisterd—alles waarvan ik dacht dat het voor mij was bedoeld. Bikkel was niet zomaar een hond; door hem maakte ik beslissingen die mijn leven onomkeerbaar veranderden.