Ik stond in onze halflege woonkamer tussen de verhuisdozen toen Henk zei dat hij misschien een appartement in de stad wilde huren, en op dat moment voelde het alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. We hadden ons huis in Utrecht verkocht, al ons spaargeld in een woongemeenschap in Drenthe gestoken en ik had me vastgeklampt aan dat plan als mijn enige kans om na jaren in de zorg weer adem te halen. Maar ineens bleek onze gezamenlijke droom voor hem onderhandelbaar, en moest ik kiezen tussen begrip voor zijn angst en trouw blijven aan mezelf.