Veertig jaar samen bouwen aan een droomhuis, maar nu voelt het als een gevangenis. Terwijl Arthur zijn rust vindt in de perfecte tuin, snakt Elena naar het stadsleven om zichzelf te redden. Kan een huwelijk overleven als de één stabiliteit eist en de ander simpelweg wil ademen?
Ik ben Johanna, een geboren en getogen Amsterdamse, en ik zal nooit mijn eerste nacht op de boerderij van mijn man in Drenthe vergeten. Alles voelde vreemd: de stilte, de geur van mest, en vooral de kille blik van mijn schoonmoeder. Die nacht leerde ik wat het betekent om te vechten voor acceptatie, maar ook hoe diep de kloof tussen stad en platteland kan zijn.
Na jaren hard werken in het buitenland en het bouwen van mijn droomhuis op het platteland, kom ik tot de pijnlijke ontdekking dat mijn zoon en schoondochter liever in de stad blijven. Ik worstel met gevoelens van verlatenheid en teleurstelling, en vraag me af wat ’thuis’ eigenlijk betekent. Mijn verhaal is een zoektocht naar verbondenheid, verloren dromen en de ware betekenis van familie.