Ik ben 63 en sinds kort met pensioen, terwijl mijn vrouw Marjan koste wat kost onze jaarlijkse luxe vakantie met vrienden wil blijven doen. Voor haar gaat het niet alleen om reizen, maar om erbij horen in een vriendengroep die al meer dan dertig jaar bestaat. Ik merk dat ik steeds meer moeite krijg met wat we uitgeven, en vooral met het idee dat niemand dat mag weten.
Ik dacht altijd dat hard werken en iets opbouwen voor je kind een vorm van liefde was. Toen onze zoon ons vakantiehuis weigerde omdat hij het bezit ervan onethisch vond, voelde het alsof hij niet alleen het huis afwees, maar ook ons hele leven. Ik sta nog steeds tussen trots, verdriet en woede in, en ik weet oprecht niet meer wie er hier ongelijk heeft.
Henk probeert wanhopig zijn oude machtspositie terug te winnen, maar in plaats van respect zaait hij alleen maar chaos en ruzie. Annelies ziet hoe hij zichzelf en hun relatie kapotmaakt in een strijd die hij allang verloren heeft. Moet ze hem blijven steunen of is het tijd om hem hardhandig wakker te schudden?
Annelies kiest voor een simpel leven zonder luxe en status, maar haar beste vrienden ervaren deze nieuwe levensvisie als een veroordeling. Kan een vriendschap overleven als de basis waarop ze is gebouwd volledig is verdwenen?
Elena kiest voor authenticiteit en minimalisme na een zware burn-out, maar haar vriendenkring in Bloemendaal pikt die transformatie niet. Wat begint als een discussie over een vakantie, ontaardt in een bittere strijd over status en identiteit. Kan een vriendschap van dertig jaar overleven als de gedeelde façade wegvalt?