Ik dacht dat ik blij zou zijn toen mijn zoon na zijn burn-out bij ons wilde komen wonen. In plaats daarvan merkte ik hoe bang ik werd dat hij juist de plek zou aantasten waar ik zelf altijd overeind was gebleven. Nu staat zijn verhuisdoos nog in het bijgebouw en weet ik niet of ik hem welkom moet heten of eerst mijn tuin moet beschermen.
Ik had mijn pensioen jarenlang voor me gezien als de tijd waarin ik eindelijk onze grote tuin helemaal van mezelf mocht maken. Toen mijn dochter vroeg of haar zoon een klein huisje op ons terrein mocht zetten, voelde ik me schuldig omdat mijn eerste reactie geen ja was. Ik weet nog steeds niet of ik vasthoud aan iets egoïstisch of aan het leven dat mijn vrouw en ik zelf hebben opgebouwd.
Ik voelde mijn hele wereld onder mijn voeten wegzakken toen mijn vrouw ineens besloot dat ons huis te groot was geworden voor haar, terwijl juist dat huis en die tuin mij elke dag overeind hielden. Ik probeerde vast te houden aan alles wat mij nog zin gaf, maar zag tegelijk hoe zij iedere trede van de trap meer begon te vrezen. Nu weet ik soms zelf niet meer wie er egoïstisch is geweest, en dat doet misschien nog het meeste pijn.