Ik vertel over mijn bijzondere band met Amanda, een vrouw van zeventig die haar dagen alleen slijt. Haar kinderen komen nooit, haar man is jaren geleden vertrokken, en toch draagt ze haar eenzaamheid met een stille kracht. In een openhartig gesprek probeer ik te begrijpen hoe ze dit volhoudt, en of ze zelf schuld draagt aan haar isolement.
Mijn zus Marjolein gaf haar leven voor haar kinderen, maar toen ze ziek werd, bleef ik als enige over om haar te steunen. De pijn van haar eenzaamheid en het onbegrip binnen onze familie snijden diep. In dit verhaal deel ik mijn worsteling, de woede en het verdriet die ons gezin verscheurden.
Mijn leven veranderde toen mijn man, Bas, zijn broer verloor. Sindsdien lijkt hij ons gezin te zijn vergeten, volledig opgeslokt door de zorg voor zijn schoonzus en neefjes. In deze emotionele achtbaan probeer ik te begrijpen waar mijn plek nog is.