Mijn verhaal begint op het moment dat ik hals over kop mijn koffers pakte en het huis verliet dat jarenlang mijn gevangenis was. Nu ik in een klein gehuurd kamertje woon, worstel ik met schuldgevoel, angst en hoop. Was het laf om te vluchten, of was het mijn eerste echte stap naar vrijheid?
Mijn hele leven heb ik alles geregeld. Op een dag kon ik het niet meer aan en nam ik een wanhopige stap: ik ben weggelopen. Nu vraag ik mezelf en jullie af: mag een moeder ook haar eigen leven kiezen?
Nooit zal ik het moment vergeten waarop mijn driejarige zoontje de deur opendeed voor de politie. Dat was het begin van het einde van onze nachtmerrie en de eerste stap naar vrijheid. Vandaag deel ik mijn verhaal om andere vrouwen in soortgelijke situaties moed te geven.
Mijn naam is Sanne van Dijk. Jarenlang cijferde ik mezelf weg voor mijn gezin, tot ik op een dag niet meer kon. Dit is het verhaal van mijn vlucht, mijn wanhoop en de vraag of je ooit weer jezelf kunt worden in de ogen van de mensen die je het meest liefhebt.
Ik vertel hoe ik steeds vaker op mijn werk blijf hangen om te ontsnappen aan de spanningen met mijn man. De dagelijkse sleur, onuitgesproken frustraties en familieconflicten stapelen zich op tot een explosieve confrontatie. Uiteindelijk vraag ik mezelf af of ik nog wel de juiste keuzes maak, en wat er van mij overblijft als ik blijf vluchten.