Ik zat gewoon aardappels te schillen voor ons vaste vrijdagdiner toen onze oudste vrienden ineens zeiden dat ze nooit meer met ons op vakantie wilden, omdat onze manier van leven volgens hen niet meer te verdedigen was. Ik voelde me niet alleen aangevallen, maar ook verraden, alsof veertig jaar gezamenlijke herinneringen in één avond werden weggezet als oppervlakkige luxe. Ik vertel dit omdat ik nog steeds niet weet of echte vriendschap betekent dat je alles van elkaar moet verdragen, of dat er een grens is als iemand je zonder het hardop te zeggen steeds kleiner laat voelen.