Vanaf het moment dat ik met lege handen de deur van het ouderlijk huis achter me dichttrok, besefte ik dat niet alles meer bij het oude zou zijn. Mijn broer Johan was er niet meer, de familiebanden waren verscheurd, en alles wat van hem was, ging rechtstreeks naar zijn vrouw Esther. Wat ik overhield was slechts een doos vergeelde foto’s, mijn jeugd tussen brokstukken en het verlangen te horen bij een familie die mij lijkt te zijn vergeten.