Ik dacht dat ik blij zou zijn toen mijn zoon na zijn burn-out bij ons wilde komen wonen. In plaats daarvan merkte ik hoe bang ik werd dat hij juist de plek zou aantasten waar ik zelf altijd overeind was gebleven. Nu staat zijn verhuisdoos nog in het bijgebouw en weet ik niet of ik hem welkom moet heten of eerst mijn tuin moet beschermen.
Ik dacht dat ons lege nest en een afbetaald huis ons eindelijk rust zouden geven. Maar onze grote moestuin is veranderd in iets waar mijn man zich aan vastklampt, terwijl ik steeds meer degene word die de gevolgen opvangt. Nu overweeg ik een deel zonder zijn toestemming te laten bestraten, en daar slaap ik slecht van.
Ik dacht dat mijn man en ik na ons pensioen eindelijk meer ruimte zouden hebben om ons eigen leven in te richten. Mijn plan voor een voortuin vol bloemen voor bijen en vlinders bleek alleen veel meer los te maken dan een verschil van smaak. Nu praten we over planten, maar volgens mij gaat het eigenlijk over wie er nog iets te zeggen heeft in ons huis.