Ik ben 67 en heb mijn hele leven gezorgd voor ons gezin, terwijl ik nu eindelijk iets voor mezelf wil doen. Mijn man is sinds zijn vervroegde pensioen somber en eenzaam, en hij ziet mijn vrijwilligersproject in Portugal als een keuze tégen hem. Ik weet niet meer of ik egoïstisch ben, of dat ik eindelijk ophoud mezelf steeds kleiner te maken.
Ik dacht dat ik de zorg voor mijn man uit liefde gewoon aankon, totdat mijn hele leven alleen nog om zijn ziekte draaide. Zonder het hem te vertellen heb ik thuiszorg geregeld voor een weekend bij mijn zus, en sindsdien zegt hij dat ik onze belofte heb gebroken. Ik weet oprecht niet meer of ik hard ben geworden, of dat ik pas nu probeer overeind te blijven.
Vanaf mijn jeugd voelde ik me altijd het tweede keus kind in huis, terwijl mijn broer André alles kreeg wat zijn hartje begeerde. Nu mijn moeder ziek is, vraagt iedereen waarom ik geen stap richting haar zet – maar niemand vraagt waarom dat gevoel zo diep zit. Dit is mijn verhaal, en het is tijd dat het verteld wordt.
Mijn moeder, Johanna, heeft mij nooit geleerd wat liefde is. Nu ze oud en afhankelijk is, worstel ik met de vraag of ik haar kan geven wat ik zelf nooit heb ontvangen. Mijn verhaal is er één van familie, pijn en de zoektocht naar vergeving.