Ik zit al veertig jaar met dezelfde vrienden aan tafel, maar sinds één van hen een grote erfenis kreeg, is er iets verschoven. Mijn man geniet van de restaurants en de flessen wijn die wij zelf nooit zouden bestellen, terwijl ik steeds vaker met een knoop in mijn maag thuiskom. Ik weet niet of ik ondankbaar ben, of dat ik gewoon voel dat onze vriendschap niet meer helemaal van ons allemaal is.
Ik zat met mijn man aan een eettafel waar we al veertig jaar lachten, aten en oud werden, toen één vriend de sfeer begon te gijzelen met harde politieke discussies. Ik wilde koste wat kost onze vriendengroep behouden, terwijl mijn man vond dat onze rust en waardigheid belangrijker waren dan traditie. Nu vraag ik me af of je een vriendschap nog moet redden als je er elke keer misselijk van thuiskomt.
Ik dacht altijd dat onze maandelijkse diners ons huwelijk en onze vriendschap droegen, tot ik na mijn pensioen merkte dat ik er dagenlang van moest bijkomen. Toen ik eindelijk uitsprak dat ik niet meer kon zoals vroeger, keek ineens iedereen naar mij alsof ik degene was die alles kapotmaakte. Ik vertel dit omdat ik nog steeds niet weet of ik egoïstisch ben geweest, of gewoon eindelijk eerlijk.