Ik ben 64 en ik dacht altijd dat onze vaste vriendengroep vanzelfsprekend bij ons leven hoorde. Sinds mijn man na zijn pensioen radicaal anders is gaan leven, voelt elke uitnodiging alsof ik moet kiezen tussen hem en de mensen die mij al dertig jaar kennen. Nu staat er een jubileumweekend in Lissabon gepland en heb ik voor het eerst een ticket geboekt zonder te weten wat dat met ons doet.
Ik ben 67 en ik dacht altijd dat onze vriendschap met Henk en Marja tegen alles bestand was. Sinds hun pensioen leven zij heel anders, en bij elke gezamenlijke maaltijd lijkt onze manier van leven ter discussie te staan. Toen onze geplande jubileumreis werd afgezegd, merkte ik pas hoeveel verdriet er onder mijn irritatie zat.
Ik had nooit gedacht dat juist onze hechte vriendengroep zou breken op iets wat begon als een rustige, persoonlijke keuze. Na mijn pensioen ging ik anders leven, soberder en principiëler, maar in de ogen van mijn beste vrienden werd ik iemand die alleen nog maar oordeelde. Ik sta nog steeds achter mijn grenzen, en toch doet het pijn dat één geweigerde vliegreis voelde als verraad aan alles wat we samen waren.