Ik moest na mijn ouderschapsverlof weer aan het werk en dacht dat ik met een gastouder eindelijk rust zou krijgen. In plaats daarvan begon ik thuis kleine dingen te zien die niet klopten, totdat ik besloot een camera op te hangen. Wat ik daarop zag, heeft mijn vertrouwen in opvang veel ingewikkelder gemaakt dan ik ooit had verwacht.
Ik stond al op instorten toen ik eindelijk besloot vervroegd met pensioen te vragen na dertig jaar werken op de intensive care. Net op dat moment verwachtte mijn zoon zijn eerste kind en rekende hij erop dat ik fulltime oma zou worden, alsof mijn uitputting ineens niet meer bestond. Ik moest kiezen tussen mijn herstel en mijn gezin, en die keuze heeft meer kapotgemaakt dan ik ooit had durven denken.
Eindelijk genieten van een welverdiend pensioen in Spanje, maar dan komt de bom barsten. Mijn dochter eist dat we alles opgeven om als gratis oppas terug naar Nederland te keren voor haar carrière. Kiezen we voor onze eigen rust of bezwijken we onder de emotionele chantage van onze familie?