Ik ben 64 en ik dacht altijd dat Bram en ik op belangrijke momenten dezelfde kant op zouden kijken. Mijn plan voor een klein huisje in Frankrijk bleek geen gezamenlijk avontuur, maar een grens waar hij niet overheen wilde. Sindsdien zit ik iedere donderdag tegenover mijn oudste vriend, en weet ik soms niet meer waar we het nog over hebben.
Ik dacht dat een huisje in Frankrijk het begin zou worden van onze rustige jaren na het werk. In plaats daarvan kwam ik tegenover mijn man te staan, omdat ik ons pensioengeld niet wilde verbinden aan de steeds roekelozere keuzes van zijn beste vriend. Het ergste is niet eens dat het vakantiehuis er misschien niet komt, maar dat ik niet weet of onze vriendschap van veertig jaar dit overleeft.
Ik dacht altijd dat onze vriendschap met Kees en Marjan tegen alles bestand was, omdat we ook in moeilijke jaren naast elkaar hadden gestaan. Ik merkte pas hoe snel dat kan veranderen toen Kees zijn pensioenplannen aan een risicovol vakantiepark koppelde en van ons steun verwachtte. Ik zit nu tussen mijn man, die kansen ziet, en mijn beste vriendin, die bang is haar financiële zekerheid kwijt te raken.