Ik ken Kees en Marjan al sinds we met z’n vieren nog in een te kleine caravan naar Frankrijk reden. Toen Kees na zijn burn-out en depressie steeds meer op ons leunde, wilde ik helpen maar raakte mijn eigen leven langzaam kwijt. Ik schaam me dat ik soms deed alsof ik de telefoon niet hoorde, terwijl ik wist dat hij het moeilijk had.
Ik ben 67 en mijn vrouw en ik zijn al ruim veertig jaar bevriend met één ander echtpaar. Na de burn-out van mijn vrouw werd onze vriendschap ineens iets waar we tegenop zagen, terwijl dat vroeger ondenkbaar was. Toen onze vrienden een dure groepsreis als bewijs van onze loyaliteit gingen zien, heb ik iets gezegd wat ik veel eerder had moeten zeggen.
Ik ben 63 en ken Marja en Kees al langer dan sommige familieleden. Sinds Kees slechter ter been is, ben ik ongemerkt steeds meer gaan helpen, totdat mijn eigen agenda en hoofd bijna niet meer van mij voelden. Nu ik voor het eerst echt nee wil zeggen, kijkt mijn man Bas naar mij alsof ik iemand ben geworden die hij niet kent.