Ik vertel hoe een vriendschap van meer dan dertig jaar veranderde toen onze vriend ernstig ziek werd. Ik wilde er zijn, maar merkte dat ik langzaam geen ruimte meer had om zelf nog adem te halen. Nu weet ik niet of ik grenzen stel of mensen laat vallen op het moment dat het er echt toe doet.
Ik dacht dat het vanzelfsprekend zou zijn dat onze dochter en haar vriend een keer met ons mee konden naar Frankrijk. Pas toen zij hun vliegtickets al hadden geboekt, begreep ik hoe anders onze vrienden naar die vakantie keken. Nu moet ik kiezen tussen een traditie die bijna heilig is geworden en de pijn van mijn dochter teleurstellen.
Ik merk dat onze vriendschap met Henk en Marjan, die altijd vanzelfsprekend voelde, langzaam ons hele leven is gaan bepalen. Ik wil hen niet in de steek laten, maar ik raak uitgeput van het idee dat wij altijd beschikbaar moeten zijn. Mijn vrouw ziet mijn behoefte aan afstand als verraad, en daar doet het meeste pijn me nog aan.