Na 27 zomers in hetzelfde huis in Frankrijk wilde ik ineens niet meer mee — en nu denkt onze vriendengroep dat ik op hen neerkijk

Ik ben 63 en ga al bijna drie decennia elke zomer met dezelfde vriendengroep naar Frankrijk, maar dit jaar kreeg ik het er benauwd van nog vóór er iets geregeld was. Ik verlang naar iets nieuws, terwijl mijn vrouw Marjan juist bang is dat we alles kwijtraken als ik niet meer gewoon meedoe. Wat begon met mijn voorstel om een keer over te slaan, heeft onze hele vriendengroep ongemakkelijk gemaakt.

Na veertig jaar voelt ons maandelijkse etentje ineens alsof we worden uitgenodigd op iemands feestje

Ik zit al veertig jaar met dezelfde vrienden aan tafel, maar sinds één van hen een grote erfenis kreeg, is er iets verschoven. Mijn man geniet van de restaurants en de flessen wijn die wij zelf nooit zouden bestellen, terwijl ik steeds vaker met een knoop in mijn maag thuiskom. Ik weet niet of ik ondankbaar ben, of dat ik gewoon voel dat onze vriendschap niet meer helemaal van ons allemaal is.

Na veertig jaar vriendschap paste onze gezelligheid ineens niet meer in hun nieuwe leven

Ik dacht altijd dat onze vriendschap met Pieter en Maaike tegen een stootje kon, juist omdat we zoveel samen hadden meegemaakt. Sinds hun pensioen willen zij alleen nog leven volgens een strak, actief schema, en ik merk dat mijn vrouw Ellen daar steeds kleiner van wordt. Ik weet niet of ik moet vechten voor wat we hadden of moet accepteren dat je ook oude vrienden kunt kwijtraken zonder dat iemand echt iets verschrikkelijks heeft gedaan.

Ik heb onze vaste donderdagavond opgesplitst, en mijn man ziet het als verraad aan zijn vriend

Ik schrijf dit omdat onze vriendengroep van acht mensen al bijna dertig jaar mijn vaste grond onder de voeten was. Nu Kees beginnende dementie heeft, merk ik dat ik tegelijk bang ben hem kwijt te raken en bang ben dat we allemaal verdwijnen in het doen alsof er niets aan de hand is. Ik heb buiten mijn man om met de anderen gesproken, en daar schaam ik me nog steeds voor.

Na veertig jaar vriendschap wilden zij meer samen doen, terwijl ik eindelijk minder wilde moeten

Ik ben zevenenzestig en ik merk dat ik na mijn pensioen rust nodig heb, juist nu onze oudste vrienden steeds meer gezamenlijke plannen maken. Mijn vrouw begrijpt beide kanten, maar ik voel me steeds vaker schuldig omdat een afzegging blijkbaar wordt gezien als een afwijzing van veertig jaar vriendschap. Toen we nee zeiden tegen een reis waar zij al maanden over praatten, werd duidelijk hoe verschillend we naar deze fase van ons leven kijken.