Ik schrijf dit omdat onze vriendengroep van acht mensen al bijna dertig jaar mijn vaste grond onder de voeten was. Nu Kees beginnende dementie heeft, merk ik dat ik tegelijk bang ben hem kwijt te raken en bang ben dat we allemaal verdwijnen in het doen alsof er niets aan de hand is. Ik heb buiten mijn man om met de anderen gesproken, en daar schaam ik me nog steeds voor.
Ik ben 67 en heb mijn hele leven gezorgd voor ons gezin, terwijl ik nu eindelijk iets voor mezelf wil doen. Mijn man is sinds zijn vervroegde pensioen somber en eenzaam, en hij ziet mijn vrijwilligersproject in Portugal als een keuze tégen hem. Ik weet niet meer of ik egoïstisch ben, of dat ik eindelijk ophoud mezelf steeds kleiner te maken.
Ik dacht altijd dat Henk en ik onze pensioenjaren samen zouden beleven, tot hij mij vroeg met hem naar Spanje te verhuizen. Ik heb nee gezegd omdat mijn zus en mijn leven hier mij nodig hebben, maar sindsdien voelt onze vriendschap anders. Ik weet niet of ik hem tegenhoud, of dat hij mij achterlaat.
Ik dacht dat we na ons pensioen eindelijk de rust zouden krijgen waar we jarenlang voor hadden gewerkt. Toen onze weduwe vriendin drie nachten per week bij ons kwam slapen, wilde ik begripvol zijn, maar ik merkte dat ik steeds bozer werd. Het ergste is dat ik nog steeds niet zeker weet of ik haar in de steek laat, of eindelijk eerlijk ben over wat ik aankan.
Ik vertel hoe een vriendschap van meer dan dertig jaar veranderde toen onze vriend ernstig ziek werd. Ik wilde er zijn, maar merkte dat ik langzaam geen ruimte meer had om zelf nog adem te halen. Nu weet ik niet of ik grenzen stel of mensen laat vallen op het moment dat het er echt toe doet.
Ik ben 61, werk nog vier dagen per week en zorg daarnaast steeds meer voor mijn ouders. Al dertig jaar eten mijn man en ik elke vrijdag met dezelfde vrienden, maar sinds hij met pensioen is voelt die avond voor mij niet meer als ontspanning. Ik weet niet of ik iets kostbaars kapotmaak, of eindelijk probeer te zeggen dat ik op ben.
Ik ben opgegroeid als de dochter die geen extra gedoe mocht geven, omdat mijn broer altijd meer zorg nodig had. Toen mijn ouders van mij verwachtten dat ik iedere maand zou meebetalen én vaste zorgtaken zou overnemen, merkte ik dat ik mijn eigen leven langzaam kwijt was. Na een gesprek dat veel harder liep dan ik had gewild, heb ik afstand genomen, al voelt dat nog steeds niet als een overwinning.
Ik ben al bijna veertig jaar bevriend met Henk en Marjan, samen met mijn vrouw Els. Sinds Henk ziek is, ben ik steeds meer gaan helpen, totdat ik merkte dat ik elke donderdag met tegenzin in de auto stapte. Ik schaam me daar nog steeds voor, omdat ik weet dat hij niet heeft gekozen voor zijn ziekte.
Ik dacht dat samenwonen met mijn schoonouders ons juist rust en zekerheid zou geven. In het begin deelden we alles zonder gedoe, totdat huishoudelijke klusjes steeds meer als een rekening begonnen te voelen. Nu zit ik tussen mijn man en zijn ouders in, terwijl niemand echt slecht wil zijn.
Ik ben 67 en mijn vrouw Marijke en ik eten al ruim dertig jaar iedere maand met dezelfde vriendengroep. Sinds Marijke langzamer is geworden, probeer ik de avonden zo te regelen dat zij nog mee kan doen zonder zich klein te voelen. Nu hebben onze vrienden een voorstel gedaan dat praktisch klinkt, maar voor mij voelt alsof ze haar al half buiten de groep hebben gezet.
Ik dacht dat ik mijn vrouw beschermde door voor te stellen dichter bij onze kinderen en het ziekenhuis te gaan wonen. Zij hoort alleen dat ik haar wil weghalen uit het dorp waar ze eindelijk weer ergens bij hoort. Sinds onze vrienden eerlijk zeiden dat ze niet alle zorg kunnen dragen, staat alles tussen ons onder spanning.
Ik dacht dat vriendschap betekende dat je er bent wanneer het moeilijk wordt. Maar toen de zorg voor onze zieke vriend steeds meer op ons leven ging drukken, merkte ik hoe ik mezelf kwijtraakte. Nu vraag ik me af of je iemand kunt steunen zonder je eigen geluk op te geven.